Jak powstał obraz?

Zespół STURP, stosując fluorescencję rentgenowską, spektroskopię i chemię na samym płótnie, nie znalazł pigmentu tworzącego obraz ani spoiwa i uznał, że to nie jest malowidło. Farba wsiąkłaby między nici, a obraz tego nie robi. Na płótnie są cząstki wielu materiałów, prawdopodobnie od artystów, którzy przyciskali do niego kopie swoich obrazów, jak robiono przez stulecia.

Przypalenia świecą czerwonawo w świetle ultrafioletowym. Prawdziwe przypalenia z pożaru w 1532 roku świecą, a obraz ciała nie. Gorący przedmiot przypaliłby też płótno na wylot i nie mógłby zabarwić miejsc, których nie dotykał.

Obrońcy odpowiadają, że te kopie są widoczne gołym okiem w sposób, w jaki Całun nie jest, że ich barwa przenika włókna, zamiast pozostać w zewnętrznych 0,2 µm, że zostawiają materiał i że nie wyjaśniają, dlaczego najpierw była krew. Zwolennicy hipotezy pocierania odpowiadają, że starzenie się i pranie przez stulecia mogłyby częściowo zmniejszyć tę różnicę.

Nie ma żadnego historycznego zapisu takiej technologii przez kolejne 450 lat, nikt nie wykrył srebra w obrazie, a fotografia nie zapisałaby odległości płótna od ciała tak, jak robi to Całun.

To wyjaśniałoby powierzchowność i brak farby. Trudniej wyjaśnić ostrość i czyste zapisanie odległości, bo gazy rozchodzą się we wszystkich kierunkach, a do tego ciało musiałoby opuścić płótno, zanim powstały plamy rozkładu. Nikt nie uzyskał w ten sposób pełnego obrazu.

Nie jest znane żadne naturalne źródło takiego promieniowania z ludzkiego ciała. Szacunki energii są ogromne. Eksperymenty laserowe zabarwiły tylko małe próbki, a nie obraz. Sceptycy zwracają uwagę, że hipotezy wymagającej cudu nie da się sprawdzić tak jak naturalnej. Zwolennicy odpowiadają, że właśnie dlatego wciąż pozostaje ona brana pod uwagę.